Een goed begin...

AMVJ 3 – Arsenal 2 (3-2), zaterdag 3 september 2011

Anderhalve week na ons Valenciaanse weekje trainingskamp slash demonstratie ‘dit is hoe je zeven dagen lang lekker gaat (en sowieso iets lekkerder dan jij’) was het weer tijd voor een onvervalst Hollands potje voetbal op een zonovergoten zaterdagmiddag. De temperaturen aan de oostelijke kust van Spanje waren nog hoger, maar na vijftien dagen in Nederland waren we alweer zodanig geacclimatiseerd dat dit onverwacht lekkere zomerweer ons nog voor de wedstrijd het zweet op de rug bezorgde.

Afgezien van misschien de eerste tien minuten voltrok de wedstrijd zich dan ook in een moordend laag tempo; een schouwspel waar de weinige toeschouwers ongetwijfeld minimaal van genoten zullen hebben. Het enige hoogtepuntje vertrok van de voet van onze verfranste verloren zoon Michiel, die bij z’n return op de Amsterdamse velden meteen z’n waarde bewees door de 1-0 binnen te prikken na een supersterk staaltje zitvoetbal van achtereenvolgens de centrale verdediger en keeper van Arsenal.

Daarna besloot onze gelegenheidsscheids Titus de wedstrijd wat meer naar zich toe te trekken door een achterwaartse en meer dan discutabele duikeling van de dikkige centrumspits te belonen met een penalty. De onschuldige omhelzing van Alwin, die overigens ook nog buiten de zestien ingezet leek te worden, was blijkbaar aanleiding genoeg om naar de stip te wijzen – al leek het er meer op dat meneer Nieuwint zich eventjes achter de oren krabde en vervolgens simpelweg dacht ‘weet je wat, ik heb er gewoon schurft aan en leg ‘m erbinnen’.

Na de 1-1 vanaf elf meter leek AMVJ eventjes (heel eventjes maar) weer wat scherper en ging het alsnog met een 2-1 voorsprong de rust in: Michiel hield de bal goed vast in de linkerhoek, kreeg spontaan kramp (en dat in de eerste helft!) bij z’n sliding die de bal bij Jan-Matthijs bracht, die de bal na simpel wegdraaien via de binnenkant van de paal in de korte hoek knalde.

Het begin van de tweede helft beloofde ook veel goeds: één van de eerste aanvallen belandde via David bij Jan-Matthijs, die de bal via het been van Arsenal’s aanvoerder in het doel werkte. De 3-1 voorsprong werd ondanks de vele kansen uiteraard niet uitgebouwd, zoals het ons team betaamt, waarbij vooral Olaf ongelukkig in de afronding was – wat overigens ook weer heerlijk in lijn is met de gebruikelijke patronen van ons elftal.

Uiteraard maakte Arsenal ook nog de aansluitingstreffer uit een standaardsituatie, na dramatisch dekken door Winsten, maar gelukkig hield keeper Tomme de drie punten in de tas met een fantastische redding vlak voor tijd. Verder was het ook fijn dat Michiel alsnog uitviel met kramp en dat Frank, die toch echt door aanvoerder Marlon was opgedragen om erbij te blijven en zich niet om te kleden, op dat moment uiteraard weer nergens was te bekennen om nog even in te vallen.

Kortom, een heerlijk begin van het nieuwe seizoen.