Afmaker gezocht

Het LG Amsterdam Tournament is meestal de moeite van het bekijken niet waard, maar ook vanavond zal ik waarschijnlijk gewoon weer voor de buis zitten. Vorig jaar zat ik zelfs in de ArenA, maar dat doe ik nooit meer – kan me de laatste keer niet herinneren dat ik me zo verveeld heb. Vrijkaartjes zal ik dus ook dit jaar weer zo netjes mogelijk afslaan, want op de een of andere manier hebben mensen altijd tickets over voor dit nietszeggende toernooi. De deelnemers dit jaar (Atlético Madrid, Benfica en Sunderland) zijn in mijn ogen van mindere kwaliteit dan afgelopen jaar (Arsenal, Internazionale, Sevilla) en je vraagt je af of die echte toppers niet wilden komen of dat Ajax bang is om net als vorig jaar (twee keer verlies) onderuit te gaan – en daarom dus maar wat ‘mindere tegenstand’ ingekocht heeft.

Hoe dan ook, afgezien van wat kleine samenvattingen op AT5 van de tour door Engeland heb ik tot nog toe weinig gezien van Ajax. En ik ben best wel benieuwd, want op de een of andere manier heb ik ook dit jaar gewoon weer het gevoel dat we dit seizoen kampioen gaan worden. Die uitspraak, inclusief het onvermijdelijke 'we', getuigt volgens sommigen van opportunisme, anderen zullen het misschien gewoon gebrek aan voetbalverstand noemen. Ik noem het Amsterdams chauvinisme: als Amsterdammer en (dus) Ajax-fan kan je gewoon niet anders dan aan het begin van het seizoen zeggen dat we kampioen worden.

Hoe we dat gaan doen, daar maak ik me nog wel wat zorgen over. Thomas Vermaelen, een van de betere basisspelers, is verkocht en wie hebben we tot nog toe aangetrokken? Atouba, die het afgelopen jaar bij Hamburger SV maar negen wedstrijden speelde, en Verhoeven, die naar het schijnt niet alleen aangetrokken is om de bank warm te houden maar ook om in deeltijd frikandellen in het vet te gooien in de clubkantine. Zonder gekheid, met een nog onberekenbare linksback en een eigenlijk niet ter zake doende derde keeper verandert er ten opzichte van vorig jaar maar bar weinig.

Okee, we hebben een andere trainer – dat scheelt. Ik ben een fan van Jol, al is het alleen maar omdat-ie me doet denken aan Tony Soprano. Ergens zie ik het gewoon voor me dat Martin een dubbelloops shotgun meeneemt naar de training en Evander Sno vol door z’n knieschijven schiet als-ie weer eens loopt te dralen met die bal. Dat straalt Jol uit en ik denk dat hij deze groep aan het werk kan krijgen.

Wat de verdediging en het middenveld betreft hebben we in principe voldoende kwaliteit, maar kijkend naar de voorhoede zeg ik: we hebben toch gewoon nog een afmaker nodig? Begrijp me niet verkeerd, Luis Suárez is een held en dat blijkt overduidelijk uit de statistieken (22 goals en 14 assists in 31 wedstrijden), maar hij kan het ook niet in z’n eentje. Van Sulejmani verwacht ik op basis van vorig seizoen niet veel en Cvitanich is in mijn ogen gewoon te licht. In Argentinië speelde hij vijf seizoenen bij Banfield (een subtopper die nog nooit een titel wist te pakken) en scoorde hij misschien alleen in z’n laatste jaar noemenswaardig (19 goals in 30 wedstrijden). Nog steeds te weinig reden om zo’n jongen aan te trekken als je het mij vraagt. Het niveau in Argentinië is niet te vergelijken met dat in Nederland en topscorer worden bij het Argentijnse Heerenveen of NAC is net wat anders dan hetzelfde doen bij Ajax, waar de druk nou eenmaal stukken hoger ligt.

Wat houden we dan nog over? Bakircioglü, Luque en Rommedahl, die wat mij betreft gisteren al een slechtnieuwsgesprek hadden moeten aanhoren en Bodul, Donald, Martina en Zeegelaar, allemaal jeugdspelers waar je dit seizoen nog niets exceptioneels van mag verwachten. Dus waarom geld investeren in Demy de Zeeuw als je Enoh (baas), Gabri (baas) en Aissati (eindbaas) hebt rondlopen? Lindgren noem ik niet eens, die mag van mij op alle mogelijke transferlijsten, en daarnaast hebben we ook nog Anita, de eerste Antilliaanse smurf op de Nederlandse velden. We hebben gewoon nog een spits nodig, of ben ik nou gek? Een afmaker, iemand die met z’n ogen dicht de ballen in het doel pist terwijl-ie naar huis sms’t dat het weer wat later wordt omdat een overwinning met meer dan drie doelpunten verschil nou eenmaal effe lekker gevierd moet worden. Zo’n type hebben we nodig. Laat Luis maar lekker z’n acties maken en elke verdediger de broek achterstevoren spelen totdat ze Full HD kleurenblind zien, dan hoeft-ie daarna de bal alleen nog maar af te leggen op de spits en klaar is Kees (lees: kampioen wordt Ajax).

Vanavond tegen Atlético zul je het zien. Suárez maakt tien geniale acties en uiteindelijk scoren we één keer. Achterin staat het nog niet, dus verliezen we met 2-1. Laat die Demy de Zeeuw lekker bij AZ alsjeblieft, samen met Ronald Koeman wordt het daar dan zodanig gezellig dat we van die kaasboertjes überhaupt niets te vrezen hebben dit seizoen. Een afmaker, dat is alles wat we nodig hebben om kampioen te worden. Amsterdams chauvinisme, sowieso.

Lobi

Het zal de volgers van vaderlandse hip-hop niet ontgaan zijn: Kempi heeft weer een nieuwe mixtape gedropt. “Mixtape 3.2: Du Evolutie van ’n Nigga”, heet het nieuwste huzarenstukje van de 21-jarige Antilliaanse rapper. Als student Nederlandse Taal & Cultuur zal ik me verder niet uitlaten over in hoeverre er sprake kan zijn van evolutie als je het lidwoord “de” na vier mixtapes en één studio-album nog steeds schrijft als “du”, maar goed – dat is een taalkundige discussie. Muzikaal gezien is de Kemperveen de afgelopen drie jaar overduidelijk gegroeid, een ontwikkeling die ik als muziekliefhebber terugzag in zijn debuutalbum Du Zoon. Het album mag een redelijk succes worden genoemd en dat succes lijkt de getogen Eindhovenaar toch enigszins naar het hoofd gestegen te zijn. Ik lag nog net niet in een vouwhang na het lezen van de volgende passage op Statemagazine:

“Ik voel dat ik nog steeds ondergewaardeerd ben, terwijl ik voor mijn gevoel alles geef en in mijn tracks stop. Luister mijn mixtapes, dat zijn eigenlijk albums. Sowieso vind ik dat ik die hele mixtape shit eigenlijk gestart ben. Iedereen komt nu met mixtape dit, mixtape dat, maar vóór mij was dat echt niet zo”.

Serieus? You kidding me? Zeer terecht worden de Straatremixes van D-Men (Lange Frans & Baas B plus consorten als Yes-R, Negativ, Soesie B., Darryl en The Opposites) aangehaald als voorbeeld van een eerdere succesvolle mixtapeserie, maar ‘dat is geen kunst’ – aldus Kempi. Misschien moet iemand hem er effetjes aan herinneren dat de beat van “Rap ’n Borie” (inclusief clip nota bene) oorspronkelijk van The Clipse (Mr. Me Too) is? Toegegeven, het overgrote deel van Kempi’s mixtapetracks bevat originele beats – maar als je die tapes toch ‘eigenlijk albums’ noemt, heb dan ook het lef om van al die nummers gewoon een behoorlijk album te maken in plaats van irritante met machinegeweergeluiden overgoten compilaties met te veel net niet-nummers. En Rotjoch als host of Flexican als DJ die net zo lang blijft backspinnen totdat je het nummer eigenlijk al zat bent.

Zoals op de nieuwe “3.2.”, die stiekem toch een klein beetje tegenvalt. De evolutie die ik eerder bespeurde bij “Du Zoon” zie ik hier zelden terug. Klein lichtpuntje: “Party Chick”, met de Jeugd van Tegenwoordig. Een heerlijk dromerige beat (Bas Bron?) met een zangerige Kempi, onnavolgbare P. Fabergé, fenomenale Vieze Fur op die auto-tune tip en WiWa met de line van de maand: “Ik heb lobi voor je, als een kankerhotel”. Dus dat.

Snakkend naar de zaterdagmiddag..

Het ‘zaterdaggevoel’ is iets ongrijpbaars. Het is moeilijk uit te leggen aan mensen die niet voetballen. Het verschilt ook fundamentaal van voetballen op andere dagen. Ik heb jarenlang op zondag gevoetbald, dus ik kan het weten.
Wat houdt het zaterdaggevoel in? Wat maakt voetballen op zaterdag zo bijzonder? Voetballen op zaterdag is de hele week uitkijken naar zaterdag. Het is jezelf de hele week voornemen je voetbalschoenen te poetsen, maar uiteindelijk toch gewoon op je met gedroogde aarde besmeurde kicksen het veld opgaan. Het is “één biertje doen” op vrijdagavond en uiteindelijk met minimaal het zesvoudige je bed opzoeken. Het is hopen dat het doorgaat als het de hele week heeft geregend. Het is inwendig vloeken en uit pure verveling weer verder slapen als het is afgelast. Het is hardop juichen als het toch doorgaat. Het is je vieze voetbalshirt uit de was vissen op zaterdagochtend terwijl je toch zwoer het gewassen te hebben. Het is met te veel mensen in te weinig auto’s naar de uitwedstrijd rijden. Het is met je vrienden gek doen in de kleedkamer. Het is ook bloedserieus en -fanatiek voetballen, alsof je in gedachten Zlatan bent en elke wedstrijd de Champions Leaguefinale speelt. Het is je team aanmoedigen als je geblesseerd bent, omdat je op zaterdag toch nergens liever bent dan met je vrienden op het voetbalveld – ook al is het slechts langs de lijn. Het is tijdens de rust thee met suiker in de winter, en te zoete limonade in de zomer. Het is kankeren op de scheids en de tegenstander, en pas als het echt slecht gaat op je medespelers. Het is na afloop toch iedereen netjes een hand geven (met een glimlach van oor tot oor als er is gewonnen). Het is het broodje kroket of patatje met na afloop van de wedstrijd. Het is het AA’tje na de wedstrijd. Het is het eerste biertje na het AA’tje. Het is de derde helft, waarin de wedstrijd tot op het bot geanalyseerd wordt, met veel ‘als, dan’-gelul en eindeloos speculeren over eventuele verbetermogelijkheden of andere opstellingen. Het is je voetbaltas pas openen op zondag, waarna de geur van zweterige sokken je weer bij zinnen laat komen na die oneindig lijkende derde helft de vorige avond. Het is Ajax kijken in de kroeg op zondag en toespelingen maken op je eigen wedstrijd de vorige dag. Het is de hele zomer snakken naar het begin van de competitie. Want voetballen op zaterdag is niet hoeven na te denken wat je op zaterdag moet doen. Geen studie, geen werk, geen stress. Slechts voetballen op zaterdag. Dat is voetballen op zaterdag.