AMVJ 4 – Swift 5 (1-1), zaterdag 25 september 2010
Met de smaak van de overheerlijke 0-2 uitoverwinning op onze buurtjes (RAP) nog op de tong traden we zaterdagmiddag aan voor de tweede thuiswedstrijd van het seizoen. Waar de eerste met 2-2 gelijk werd gespeeld tegen het Mijdrechtse debatclubje Argon, moest deze tweede pot gewonnen worden van de vertegenwoordigers van het Amsterdam-Zuidse Olympiaplein: Swift. Een club die ons doorgaans wel ligt en waar over het algemeen geen onaardige voetballers rondlopen.
Zo kwam ik bij de aftrap opeens een oud-studiegenootje uit Utrecht van me tegen waar ik in de zaal nog menig mooi potje winnend mee heb afgesloten. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, met spelers van dit kaliber bij de tegenstander zou het weleens een lastige zaterdag kunnen worden, dacht ik bij mezelf. Een pot waarin net dat ene kansje het verschil kan maken.
Dat ene kansje leek zich in eerste instantie na niet al te lange tijd al aan te dienen. Een lekker stekertje van ondergetekende zette de immer driftige en watervlugge Bassie vrij voor het van een aardige postuur voorziene en goed geposteerde keepertje, die met een goeie redding de onvermijdelijke openingstreffer van AMVJ-zijde voorlopig wist te voorkomen. Diezelfde Bas presteerde het om na een lekker één-tweetje, wederom met ondergetekende, ook nog op de lat te schieten. Alle “drie-keer-is-scheepsrecht” tekstjes werden vervolgens tevoorschijn gehaald en op het notitieblok gekalkt, de 1-0 moest nu toch zeker vallen als Suárez in de zestienmeter.
De notities waren niet voor niets. Ben besloot het hoogste aantal rondgespeelde ballen in de gehele wedstrijd teniet te doen door de bal uiteindelijk toch maar naar voren te rammen. De diep lopende Reintje leek gestuit te worden door twee verdedigers, maar op de één of andere manier caramboleerde de bal op een wijze waar zelfs Dick Jaspers nog een puntje aan kan zuigen zo voor z’n linkerpantoffeltje, en de uitgeslapen nieuwbakken nummer negen – maar spelend met nummertje vier – schatte het op een presenteerblaadje aangeboden buitenkansje op waarde en tekende zonder aarzelen met een lekkere knal de in ieders boekje al aangekondigde 1-0 aan.
Met deze stand werd ook de rust gehaald, en dan met name met de nadruk op ‘gehaald’. Aan het einde van de eerste helft leek het beste er namelijk al een beetje vanaf, een vermoeden dat in de tweede helft helaas bevestigd werd. De slag op het middenveld werd verloren en Swift schoof met steeds meer mensen door naar voren, waardoor de druk op de verdediging zodanig toenam dat een tegentreffer ondanks alle goede bedoelingen en pogingen tot afstoppen toch in de lucht bleef hangen – een beetje als een met tegenzin uit het vliegtuig geduwde parachutespringer dus.
Een mooi uitgevoerde Schwalbe, die ongetwijfeld voor kilometers lang applaus van Luis Suárez zorgt mocht de man deze uitvoering ooit nog op DVD terugzien, leek de gelijkmaker al te betekenen, maar de scheids besloot de bal – al dan niet terecht – niet op de stip te leggen. Een slippertje van Ben zorgde ervoor dat Swift niet veel later toch op 1-1 kwam. Een verdiende gelijkmaker, gezien het werkelijk abominabele spel van AMVJ in de tweede helft. Ook daarna bleef Swift de betere ploeg, op zoek naar dat ene kansje om de overwinning stiekem mee te nemen richting Amsterdam-Zuid. Op basis van de goede eerste helft van AMVJ was dat echter te veel van het goede geweest, de 1-1 eindstand was daarom een prima afspiegeling van de wedstrijd.
Volgende week is Weesp aan de beurt, een club die ons meer dan bekend is. Niet alleen omdat we vorig jaar al bij ze in de competitie zaten, maar ook omdat ik er vorig jaar mijn pols brak – in een wedstrijd die we overigens wel met 2-4 wonnen. Op voorhand teken ik daar alvast voor. Die uitslag dan, die breuk laat ik liever achterwege.
donderdag 30 september 2010
zondag 19 september 2010
Lekker gaan
RAP 2 – AMVJ 4 (0-2), zaterdag 18 september 2010
Ruim twee jaar geleden speelden we voor het laatst tegen onze buren, in een wedstrijd die vooral memorabel was vanwege het opstootje dat leidde tot vier wedstrijden schorsing voor onze coach. Niet omdat hij in dat opstootje een kopstootje uitdeelde, maar omdat hij weer eens heftig gebarend het veld in moest lopen en, scherp van tong als altijd, zowel de scheidsrechter als enkele RAP-spelers op hun nummer moest zetten. Sindsdien is er eigenlijk weinig veranderd. We hebben alleen ‘de Joker’ in moeten voeren: één wedstrijd per jaar mag Senior het veld in stormen, de overige 21 wedstrijden verwachten wij dat hij netjes buiten de lijnen blijft.
Inmiddels zijn we, inclusief deze uitwedstrijd tegen RAP, drie wedstrijden ver in het seizoen en ‘de Joker’ zit nog steeds stevig in de borstzak. Waarvoor hulde. De hernieuwde kennismaking met RAP sinds ‘het incident’ zorgde vooraf nog wel voor wat spanning, maar in de wedstrijd was daar weinig van te merken. De eerste tien minuten zorgden voor minder actie en vrolijke gezichten dan een film met Jennifer Aniston: op zich zag het er allemaal wel goed uit, maar er gebeurde gewoon niks. Marlon presteerde het wel om de snelste wissel van het seizoen op het wedstrijdformulier te krijgen; na nauwelijks vijf minuten moest de man met een gehavende hamstring weer op de bank plaatsnemen. Het kan ook zijn dat de druk van het aanvoerderschap ‘m toch weer te groot werd: stel je voor dat er toch weer een penalty gegeven zou worden, en dat-ie ‘m dan weer zou missen? Nee, dan kun je maar beter gewoon aan de kant gaan zitten. Het zekere voor het onzekere. Zo mocht Winsten, de man die het anno 2010 presteert nog steeds zonder internet te leven en daarbij na vijf seizoenen bij AMVJ nog steeds geen spelerspas heeft geregeld, dan toch plaatsnemen in het centrum van de defensie. Dat centrum zat daarna redelijk goed op slot, wat overigens ook gold voor de verdediging aan de andere kant van het veld. Weinig kansen over en weer, een spaarzame actie hier en daar, maar geen echt goed uitgespeelde aanvallen. De grensrechter had daarnaast waarschijnlijk een passe-partout aangeschaft voor Ajax’ Champions League-wedstrijden, want hij zwaaide een paar keer zo fanatiek met z’n vlaggetje dat ik ‘m zo op de tribunes in de Arena zag zitten, lekker meeneuriënd met Andre Rieu.
Aan het begin van de tweede helft had RAP wat moeite onze positiewisselingen op te vangen en net als de FBI in hun jacht naar Osama bin Laden liepen onze buurtjes achter de feiten aan en wisten ze even niet meer waar ze het zoeken moesten. De voor Ben ingevallen Erwin terroriseerde de RAP-verdediging met z’n gebeuk en geram, wat ‘m later in de wedstrijd nog een (eervolle) vermelding voor ‘de Elleboog van de Week’ opleverde. Ook Olaf kon profiteren van het fanatieke storen; als een echte scherpschutter schoot hij een afgeslagen bal met dodelijke precisie vanaf zo’n twintig meter in het uiterste verre hoekje. Niet veel later werd Jeff op het middenveld getorpedeerd door een late tackle, maar niet voordat hij de opgekomen toekomstige burgemeester van Bussum, schrijver van de op handen zijnde beststeller “Leven in Amsterdam, wonen in het Gooi: de trein is mijn beste vriend”, Spoque Diddy dus, bediende met een fijn puntertje. Het stekertje werd op waarde geschat door de doorgaans niet al te koele afmaker, de dit keer geëtaleerde rust belooft echter veel voor het restant van dit seizoen en betekende in dit specifieke geval de definitieve doodsteek: 0-2.
Het einde van de wedstrijd werd onverwachts nog even het podium van de AMVJ-verdediging: Winsten haalde met een omhaal zowel de bal als het gezicht van de ingevallen RAP-spits van de doellijn weg, zich daarmee revancherend voor de nimmer vergeten narigheidjes van deze nummer negen twee jaar geleden. De wraak werd nog veel zoeter toen de scheids besloot Stevie Wonder te imiteren en RAP een penalty te geven voor onzichtbaar duwen dan wel vasthouden; de meest onterecht gegeven penalty ooit (ooit!) werd vervolgens op fantastische wijze door onze keeper Michel gestopt, wat Winsten de gelegenheid bood de terugstuiterende bal daarna nog met een originele Bon Bon Bloc(k)tackle via de instormende spits over de lat te sliden. Gerechtigheid.
Een knappe overwinning die na afloop uiteraard weer voor de nodige praatjes en nabesprekingen zorgde. Zo kan het gebeuren dat je tijdens de wedstrijd even het veld af wil lopen voor een blessurebehandeling, maar dat moet je dan wel even netjes bij de scheids melden natuurlijk. Voor Frank gelden dat soort regeltjes echter niet, zijn onderbouwing van dat standpunt was even simpel als prachtig verwoord: “Ja maar gozertje, ik had toch pijn”. Genieten (en een gele kaart). Daarnaast mag Ollie nooit meer iets zeggen over mensen die “altijd maar weer” hun spullen in de kleedkamer laten liggen na de wedstrijd; zijn jackie met nummer 13 hing als enige nog aan de muur toen ik de kleedkamerdeur achter me wilde dichttrekken. Dat ik vervolgens de titel “Dick of the Day” kreeg toegespeeld omdat ik zonder ook maar een vinger uit te steken die belachelijke penalty veroorzaakt zou hebben, nam ik dan maar even voor lief. Als dat het ergste is wat er op zaterdagmiddag gebeurt, dan ga je namelijk gewoon heel erg lekker met z’n allen. Sowieso lekkerder dan jij, dat weet ik zeker.
Ruim twee jaar geleden speelden we voor het laatst tegen onze buren, in een wedstrijd die vooral memorabel was vanwege het opstootje dat leidde tot vier wedstrijden schorsing voor onze coach. Niet omdat hij in dat opstootje een kopstootje uitdeelde, maar omdat hij weer eens heftig gebarend het veld in moest lopen en, scherp van tong als altijd, zowel de scheidsrechter als enkele RAP-spelers op hun nummer moest zetten. Sindsdien is er eigenlijk weinig veranderd. We hebben alleen ‘de Joker’ in moeten voeren: één wedstrijd per jaar mag Senior het veld in stormen, de overige 21 wedstrijden verwachten wij dat hij netjes buiten de lijnen blijft.
Inmiddels zijn we, inclusief deze uitwedstrijd tegen RAP, drie wedstrijden ver in het seizoen en ‘de Joker’ zit nog steeds stevig in de borstzak. Waarvoor hulde. De hernieuwde kennismaking met RAP sinds ‘het incident’ zorgde vooraf nog wel voor wat spanning, maar in de wedstrijd was daar weinig van te merken. De eerste tien minuten zorgden voor minder actie en vrolijke gezichten dan een film met Jennifer Aniston: op zich zag het er allemaal wel goed uit, maar er gebeurde gewoon niks. Marlon presteerde het wel om de snelste wissel van het seizoen op het wedstrijdformulier te krijgen; na nauwelijks vijf minuten moest de man met een gehavende hamstring weer op de bank plaatsnemen. Het kan ook zijn dat de druk van het aanvoerderschap ‘m toch weer te groot werd: stel je voor dat er toch weer een penalty gegeven zou worden, en dat-ie ‘m dan weer zou missen? Nee, dan kun je maar beter gewoon aan de kant gaan zitten. Het zekere voor het onzekere. Zo mocht Winsten, de man die het anno 2010 presteert nog steeds zonder internet te leven en daarbij na vijf seizoenen bij AMVJ nog steeds geen spelerspas heeft geregeld, dan toch plaatsnemen in het centrum van de defensie. Dat centrum zat daarna redelijk goed op slot, wat overigens ook gold voor de verdediging aan de andere kant van het veld. Weinig kansen over en weer, een spaarzame actie hier en daar, maar geen echt goed uitgespeelde aanvallen. De grensrechter had daarnaast waarschijnlijk een passe-partout aangeschaft voor Ajax’ Champions League-wedstrijden, want hij zwaaide een paar keer zo fanatiek met z’n vlaggetje dat ik ‘m zo op de tribunes in de Arena zag zitten, lekker meeneuriënd met Andre Rieu.
Aan het begin van de tweede helft had RAP wat moeite onze positiewisselingen op te vangen en net als de FBI in hun jacht naar Osama bin Laden liepen onze buurtjes achter de feiten aan en wisten ze even niet meer waar ze het zoeken moesten. De voor Ben ingevallen Erwin terroriseerde de RAP-verdediging met z’n gebeuk en geram, wat ‘m later in de wedstrijd nog een (eervolle) vermelding voor ‘de Elleboog van de Week’ opleverde. Ook Olaf kon profiteren van het fanatieke storen; als een echte scherpschutter schoot hij een afgeslagen bal met dodelijke precisie vanaf zo’n twintig meter in het uiterste verre hoekje. Niet veel later werd Jeff op het middenveld getorpedeerd door een late tackle, maar niet voordat hij de opgekomen toekomstige burgemeester van Bussum, schrijver van de op handen zijnde beststeller “Leven in Amsterdam, wonen in het Gooi: de trein is mijn beste vriend”, Spoque Diddy dus, bediende met een fijn puntertje. Het stekertje werd op waarde geschat door de doorgaans niet al te koele afmaker, de dit keer geëtaleerde rust belooft echter veel voor het restant van dit seizoen en betekende in dit specifieke geval de definitieve doodsteek: 0-2.
Het einde van de wedstrijd werd onverwachts nog even het podium van de AMVJ-verdediging: Winsten haalde met een omhaal zowel de bal als het gezicht van de ingevallen RAP-spits van de doellijn weg, zich daarmee revancherend voor de nimmer vergeten narigheidjes van deze nummer negen twee jaar geleden. De wraak werd nog veel zoeter toen de scheids besloot Stevie Wonder te imiteren en RAP een penalty te geven voor onzichtbaar duwen dan wel vasthouden; de meest onterecht gegeven penalty ooit (ooit!) werd vervolgens op fantastische wijze door onze keeper Michel gestopt, wat Winsten de gelegenheid bood de terugstuiterende bal daarna nog met een originele Bon Bon Bloc(k)tackle via de instormende spits over de lat te sliden. Gerechtigheid.
Een knappe overwinning die na afloop uiteraard weer voor de nodige praatjes en nabesprekingen zorgde. Zo kan het gebeuren dat je tijdens de wedstrijd even het veld af wil lopen voor een blessurebehandeling, maar dat moet je dan wel even netjes bij de scheids melden natuurlijk. Voor Frank gelden dat soort regeltjes echter niet, zijn onderbouwing van dat standpunt was even simpel als prachtig verwoord: “Ja maar gozertje, ik had toch pijn”. Genieten (en een gele kaart). Daarnaast mag Ollie nooit meer iets zeggen over mensen die “altijd maar weer” hun spullen in de kleedkamer laten liggen na de wedstrijd; zijn jackie met nummer 13 hing als enige nog aan de muur toen ik de kleedkamerdeur achter me wilde dichttrekken. Dat ik vervolgens de titel “Dick of the Day” kreeg toegespeeld omdat ik zonder ook maar een vinger uit te steken die belachelijke penalty veroorzaakt zou hebben, nam ik dan maar even voor lief. Als dat het ergste is wat er op zaterdagmiddag gebeurt, dan ga je namelijk gewoon heel erg lekker met z’n allen. Sowieso lekkerder dan jij, dat weet ik zeker.
maandag 13 september 2010
Oh zo Duits
AMVJ 4 – Argon 3 (2-2), zaterdag 11 september 2010
Na een meer dan enerverend weekje Berlijn begin augustus was het dan eindelijk weer eens tijd om in teamverband in het weekend te knallen, en dan doel ik dus niet op die gelijknamige gruwelijke club op Alexanderplatz waar we zomers tot zeven uur ’s ochtends de bar overeind stonden te houden met z’n allen. Supergeilklasse, zouden ze in Duitsland zeggen.
De club heette afgelopen zaterdag namelijk gewoon weer AMVJ en de tegenstander Argon in plaats van FC Kater, maar ook hier stond iedereen gewoon weer in de rij, trappelend van ongeduld, klaar om los te gaan op zo’n 7500 vierkante meter. De gin-tonics en wodka-cranberry’s werden weer ingeruild voor AA’tjes en Aquarius, de party pants maakten plaats voor hagelwitte broekjes en de bordeelsluipertjes moesten hun plaats afstaan aan kangoeroelederen voetbalschoenen.
Eigenlijk had iedereen z’n feestkledij vorige week al omgeruild voor een wat sportievere variant, ware het niet dat het tweede van Arsenal tijdens de vrijdagmiddagborrel met het zweet tussen de billen afbelde omdat ze te weinig man hadden. Zo werd onze rentree dus een weekje uitgesteld, al kregen we de drie puntjes op papier toch toebedeeld (7-0), waarbij overigens aangetekend mag worden dat er nog zonder een wedstrijd te spelen toch alweer zeven golazo’s naast Jan-Matthijs’ naam prijken, met zeven assists van ex-aanvoerder Ollieayoun.
Ex-aanvoerder ja, aangezien we in Berlijn in een vlaag van verstandsverbijstering onze ‘super’ pinda Marlon tot leider van ons al op zeer jonge leeftijd volgevreten vedettenteampje gekroond hebben. Of dat een goede beslissing is geweest, zouden we eigenlijk even aan de man zelf moeten vragen. Zo’n band brengt toch een bepaalde druk met zich mee, en niet iedereen kan die druk even goed aan.
Wat dat betreft leek het alsof iedereen tijdens de eerste vijf minuten een aanvoerdersband om had, met twee keer balverlies op eigen helft binnen anderhalve minuut en een geëtaleerd onvermogen de bal meer dan drie keer naar een teamgenoot over te kunnen spelen. Een vrije trap Duitser dan een kilometers lang Berlin Beer Festival op de Karl Marx Allee zorgde voor de ommekeer; terwijl het cement in de muur nog niet eens droog was schoot Marlon de bal achteloos naast de bij de paal geparkeerde keeper.
Wonder boven wonder werd er niet eens geprotesteerd door de ‘vedettes’ van Argon, die met z’n allen zoveel te lullen hadden dat je je afvroeg of je nou tegen een debatclubje of een voetbalteam aan het ballen was. Sowieso is het altijd wonderlijk om te zien dat een elftal elke door hen begane overtreding afdoet als ‘niets aan de hand’ maar moord en brand schreeuwt bij elke (vermeende) op hen begane overtreding. Zelfkennis is het hoogste goed, heb ik ooit eens iemand horen zeggen.
Helaas stond het bij de rust toch 1-1. Reintje ging jammer genoeg weer eens door z’n Van Basten-enkeltje en Ollie waande zich als centrumverdediger even op een onbewoond eiland en verzuimde zo de bal buiten te rammen. Balverlies en een even snel als keurig uitgevoerde tegenaanval zorgde voor de gelijkmaker.
Na de rust leek het beste er wel vanaf bij de mannen uit Mijdrecht, maar ook AMVJ kon voorin niet echt potten breken. Een dood spelmoment zorgde voor een nieuwe voorsprong: een afgeslagen corner van Olaf werd door diezelfde Olaf met veel overtuiging op z’n nieuwe zwart-gele rechterpantoffeltje genomen en één van Argons overijverige verdedigers zorgde ervoor dat de bal uiteindelijk het net vond. Op min of meer soortgelijke wijze werd er echter binnen no-time wederom gelijkgemaakt: een weggebokste corner verdween vanaf rand zestien in het uiterste hoekje: 2-2.
Een oliedomme overtreding van Argonzijde aan het eind van de wedstrijd had de ultieme beloning kunnen zijn, ware het niet dat Marlon de druk dus eventjes niet meer aankon en van mogelijke Man of the Match uiteindelijk als Dick of the Day de boeken inging door de penalty povertjes in te schieten. Het rollertje verdween tergend langzaam naast het doel, de niet al te mobiel ogende goalie hoefde niet eens een stap te zetten. Pijnlijk. Een late onvervalst Duitse 3-2 overwinning werd het dus helaas niet. Scheisse, zouden ze in Duitsland zeggen.
Na een meer dan enerverend weekje Berlijn begin augustus was het dan eindelijk weer eens tijd om in teamverband in het weekend te knallen, en dan doel ik dus niet op die gelijknamige gruwelijke club op Alexanderplatz waar we zomers tot zeven uur ’s ochtends de bar overeind stonden te houden met z’n allen. Supergeilklasse, zouden ze in Duitsland zeggen.
De club heette afgelopen zaterdag namelijk gewoon weer AMVJ en de tegenstander Argon in plaats van FC Kater, maar ook hier stond iedereen gewoon weer in de rij, trappelend van ongeduld, klaar om los te gaan op zo’n 7500 vierkante meter. De gin-tonics en wodka-cranberry’s werden weer ingeruild voor AA’tjes en Aquarius, de party pants maakten plaats voor hagelwitte broekjes en de bordeelsluipertjes moesten hun plaats afstaan aan kangoeroelederen voetbalschoenen.
Eigenlijk had iedereen z’n feestkledij vorige week al omgeruild voor een wat sportievere variant, ware het niet dat het tweede van Arsenal tijdens de vrijdagmiddagborrel met het zweet tussen de billen afbelde omdat ze te weinig man hadden. Zo werd onze rentree dus een weekje uitgesteld, al kregen we de drie puntjes op papier toch toebedeeld (7-0), waarbij overigens aangetekend mag worden dat er nog zonder een wedstrijd te spelen toch alweer zeven golazo’s naast Jan-Matthijs’ naam prijken, met zeven assists van ex-aanvoerder Ollieayoun.
Ex-aanvoerder ja, aangezien we in Berlijn in een vlaag van verstandsverbijstering onze ‘super’ pinda Marlon tot leider van ons al op zeer jonge leeftijd volgevreten vedettenteampje gekroond hebben. Of dat een goede beslissing is geweest, zouden we eigenlijk even aan de man zelf moeten vragen. Zo’n band brengt toch een bepaalde druk met zich mee, en niet iedereen kan die druk even goed aan.
Wat dat betreft leek het alsof iedereen tijdens de eerste vijf minuten een aanvoerdersband om had, met twee keer balverlies op eigen helft binnen anderhalve minuut en een geëtaleerd onvermogen de bal meer dan drie keer naar een teamgenoot over te kunnen spelen. Een vrije trap Duitser dan een kilometers lang Berlin Beer Festival op de Karl Marx Allee zorgde voor de ommekeer; terwijl het cement in de muur nog niet eens droog was schoot Marlon de bal achteloos naast de bij de paal geparkeerde keeper.
Wonder boven wonder werd er niet eens geprotesteerd door de ‘vedettes’ van Argon, die met z’n allen zoveel te lullen hadden dat je je afvroeg of je nou tegen een debatclubje of een voetbalteam aan het ballen was. Sowieso is het altijd wonderlijk om te zien dat een elftal elke door hen begane overtreding afdoet als ‘niets aan de hand’ maar moord en brand schreeuwt bij elke (vermeende) op hen begane overtreding. Zelfkennis is het hoogste goed, heb ik ooit eens iemand horen zeggen.
Helaas stond het bij de rust toch 1-1. Reintje ging jammer genoeg weer eens door z’n Van Basten-enkeltje en Ollie waande zich als centrumverdediger even op een onbewoond eiland en verzuimde zo de bal buiten te rammen. Balverlies en een even snel als keurig uitgevoerde tegenaanval zorgde voor de gelijkmaker.
Na de rust leek het beste er wel vanaf bij de mannen uit Mijdrecht, maar ook AMVJ kon voorin niet echt potten breken. Een dood spelmoment zorgde voor een nieuwe voorsprong: een afgeslagen corner van Olaf werd door diezelfde Olaf met veel overtuiging op z’n nieuwe zwart-gele rechterpantoffeltje genomen en één van Argons overijverige verdedigers zorgde ervoor dat de bal uiteindelijk het net vond. Op min of meer soortgelijke wijze werd er echter binnen no-time wederom gelijkgemaakt: een weggebokste corner verdween vanaf rand zestien in het uiterste hoekje: 2-2.
Een oliedomme overtreding van Argonzijde aan het eind van de wedstrijd had de ultieme beloning kunnen zijn, ware het niet dat Marlon de druk dus eventjes niet meer aankon en van mogelijke Man of the Match uiteindelijk als Dick of the Day de boeken inging door de penalty povertjes in te schieten. Het rollertje verdween tergend langzaam naast het doel, de niet al te mobiel ogende goalie hoefde niet eens een stap te zetten. Pijnlijk. Een late onvervalst Duitse 3-2 overwinning werd het dus helaas niet. Scheisse, zouden ze in Duitsland zeggen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
