Weesper mop

FC Weesp 2 – AMVJ 4 (3-6), zaterdag 2 oktober 2010

Met acht punten uit vier wedstrijden en de uitwedstrijd van vorig jaar nog vers in het geheugen (een prima 2-4 overwinning, drie punten en een ongelukkige dubbele polsbreuk rijker) traden we vol goede moed aan voor de vijfde pot van het seizoen; de kans dat er nog een dubbele polsbreuk aan de uitgeschiedenis tegen Weesp zou worden toegevoegd achtten we dermate klein dat gezien de historie enkel een positief resultaat de uitkomst zou kunnen zijn.

Daar leek het wegennet van de Randstad in eerste instantie een stokje voor te willen steken: alle drie de auto’s belden elkaar onderweg met het advies ‘vooral niet in de middelste baan gaan zitten’, daaraan toevoegend ‘ook zeker de afslag naar rechts niet missen!’, helaas nadat iedereen al in de middelste baan zat en de afslag reeds gemist had. Zo kwamen we nauwelijks een kwartiertje voor aanvang pas aan, liet de kleedkamersleutel ook nog even op zich wachten en ondertussen was de tegenstander de warming-up rustig aan het afronden.

Die gespannen en enigszins gestreste voorbereiding zorgde er echter wel voor dat iedereen strak stond van de adrenaline en als één brok scherpte aan de wedstrijd begon. Nog voor een derde van het team de bal had aangeraakt, lag de bal al in het juiste netje: Erwin sneed vanaf de rechterzijlijn op snelheid als een mes door de boter naar binnen, behield het overzicht en bediende Reintje op maat, die deze bal zelfs met z’n ogen dicht nog niet had kunnen missen (0-1). Vervolgens raakte een derde van het team misschien twee of drie ballen voordat het alweer raak was: Marlon gooide er vanuit een vrije trap een stekertje uit op Erwin, die weer handig gebruik maakte van z’n snelheid en simpel de 0-2 aantekende. Kort na die treffer zakten we wat weg, maar behielden we toch continu het overwicht en hadden we ook legio kansen: paal, lat en de doelman stonden een grotere voorsprong in de weg. Op de één of andere manier stond het bij rust toch 2-2. Iedereen heeft nog steeds last van uitslag achter de oren, want het was echt krabben om te begrijpen hoe dat kon gebeuren.

Het begin van de tweede helft nam echter alle zorgen weg. Een verre trap van keeper Michel zeilde lekker mee op het herfstwindje en belandde met een stuitertje bij Jan-Matthijs, die de uitgekomen keeper op een lekker lobje trakteerde: 2-3. Weesp was echt helemaal nergens meer en werd van het kastje naar de muur gestuurd. Olaf werd na de zoveelste diepe bal over de zijkant zoveel tijd gegund dat zelfs hij niets anders kon doen dan zelf gaan en de 2-4 binnenschieten.

Marlon kwam vervolgens nog met z’n beste Mounir El Hamdaoui-imitatie door Jan-Matthijs met buitenkantje rechts diep te sturen, die vervolgens overduidelijk werd neergelegd. De penalty werd gegund aan de man die ‘m enkele weken geleden jammerlijk naastschoof, deze keer deed aanvoerder Linnemann het beduidend beter: 2-5. Vanaf de aftrap kreeg Erwin vervolgens om onduidelijke redenen nog een dieptepass van één van de tegenstanders, waarna hij Reintje wederom de gelegenheid bood om één van de meest makkelijk te maken goals ooit bij te schrijven: 2-6. Weesp maakte nog een mooie eretreffer, maar dat was het wel.

Een heerlijk zaterdagmiddagje dus op het verder vrij troosteloze sportcomplex van FC Weesp, waar ik overigens altijd graag terugkom om de score nog verder op te vijzelen. Vorig jaar 2-4, dit jaar 3-6, volgend jaar 4-8? Of doe maar 0-4, dat staat wat mooier.