Beter een vogel op de grond, dan elf in het veld

Zuidvogels 5 – AMVJ 4 (1-2), zaterdag 6 november 2010

Een week na het gelijkspel tegen koploper AFC (1-1) stonden de op papier mindere Zuidvogels uit Huizen op het programma. Een tegenstander die vorig seizoen nog kampioen werd in de vierde klasse, maar inmiddels weet dat een treetje hoger ook op dit niveau nog wel degelijk verschil kan maken. Ondanks hun positie in het rechterrijtje waren we gewaarschuwd, want de statistieken leerden ons dat deze jonge ploeg weliswaar al zes keer verloren had, maar dat dat vier keer met slechts één doelpuntje verschil gebeurde (4x 3-2).

De puntendeling van de week tevoren met het immer lastige AFC had z’n nodige sporen achtergelaten zodat er een paar konijnen uit de hoge hoed getoverd moesten worden voor een complete basiself. Marlon trok wat fanatieke trainingsluitjes mee uit z’n sportschooltje in Zuid om dat op te lossen en de geblesseerden Jeff, Jan-Matthijs en Ollie completeerden samen met Reinier sr. voor deze gelegenheid de technische staf.

Met zoveel kennis en ervaring langs de lijn kon het natuurlijk al bijna niet meer misgaan, al zag het daar na een halfuurtje niet meteen naar uit. Er werd redelijk aardig gebald, een beetje ‘ingeneukt’ zou je kunnen zeggen (no homo), maar uitgespeelde kansen bleven uit. Aan de andere kant gebeurde er vrij weinig totdat Olaf, die sowieso op oorlogspad was deze middag, besloot een vrije trap op de rand zestien weg te geven. Keeper Michel hielp nog een handje door net een stapje opzij te doen toen de bal laag om de muur heen werd geschoten en zie daar: 1-0 achter.

Nog voor de rust kwam AMVJ echter alweer op gelijke hoogte. En terecht. Het veldoverwicht zorgde voor wat druk op de goal waardoor Zuidvogels enkele vrije trappen rond de zestien weg moest geven. Olaf besloot er ééntje bij de tweede paal klaar te leggen voor Marlon, die gelukkig z’n bonnetje niet was kwijtgeraakt en dus gemakkelijk de gelijkmaker kon afhalen. Nummertje 5 voor nummertje 5, toch geen slecht gemiddelde voor een centrale verdediger slash middenvelder.

Na de rust kwam de ietwat gedrongen maar daarom niet met minder swagger opererende Jair voor Ben binnen de lijnen om het creatieve gehalte wat omhoog te krikken en de kilo’s in ieder geval ook op niveau te houden. Dat lukte aardig, de frivole steekballetjes en soms virtuoze balbehandeling compenseerden het gebrek aan loopvermogen aardig. Na een effectief overstapje van de beste man kon Olaf alleen op doel af, maar besloot hij dat hij liever Koning Assist dan topscorer wordt dit seizoen en dus legde hij de bal af op David, die de bal netjes binnen schoof: 1-2.

Daarna bleken Olaf en Erwin ergens in de rustieke omgeving rondom het veld van de Zuidvogels twee strijdbijltjes gevonden te hebben, want na die goal volgden er bij vlagen overtredingen die niet misstaan hadden in de gemiddelde Steven Seagal-film. Daar moet bij gezegd worden dat ook de tegenstander zich niet onbetuigd liet, maar goed – gevoetbald werd er in ieder geval weinig voor zo’n vijftien à twintig minuten.

In het laatste gedeelte van de wedstrijd leek Zuidvogels een klein veldoverwicht te hebben, maar de beste kansen waren eigenlijk nog voor AMVJ. Winsten besloot de TGV naar de spitspositie te nemen, kwam daar uiteindelijk ook aan maar wist de door Jair panklaar gelegde bal niet te verzilveren tot 1-3. Het had de kroon kunnen en misschien wel moeten zijn op een verder perfecte wedstrijd van Winsten, de centrale verdediger die na jaren eindelijk weer op de foto durfde voor een spelerspasje. Kom op ouwe, je lijkt dan wel op Tony/Sterretje van Oh Oh Cherso, maar verder valt het allemaal wel mee hoor.

Dat die misser uiteindelijk niet fataal bleek, was mede te danken aan keeper Michel die vlak voor tijd een venijnig afstandsschot in twee instanties onschadelijk wist te maken. Vooral het stoppen van de rebound werd langs de lijn met een eensgezinde zucht van verlichting ontvangen. Noemenswaardig was verder nog de derde rentree van Maarten (na evenzoveel ernstige knieblessures), die nog net het staartje van het aanslagenkwartiertje wist mee te pakken en dus meteen weer naar de Intersport kan voor nieuwe sokken.

Met twee assistjes en een zelden vertoonde werklust werd Olaf terecht verkozen tot Man of the Match en wist Bob-Jan zonder aanwezig te zijn zelfs nog de titel Dick of the Day voor zich op te eisen. Een prachtprestatie natuurlijk, die maar weer eens aantoont dat je ook op een regenachtige zaterdagmiddag beter je team kan komen aanmoedigen langs de lijn dan met je chick naar de IKEA te gaan. Hoezo, onder de plak?