Lekker gaan

RAP 2 – AMVJ 4 (0-2), zaterdag 18 september 2010

Ruim twee jaar geleden speelden we voor het laatst tegen onze buren, in een wedstrijd die vooral memorabel was vanwege het opstootje dat leidde tot vier wedstrijden schorsing voor onze coach. Niet omdat hij in dat opstootje een kopstootje uitdeelde, maar omdat hij weer eens heftig gebarend het veld in moest lopen en, scherp van tong als altijd, zowel de scheidsrechter als enkele RAP-spelers op hun nummer moest zetten. Sindsdien is er eigenlijk weinig veranderd. We hebben alleen ‘de Joker’ in moeten voeren: één wedstrijd per jaar mag Senior het veld in stormen, de overige 21 wedstrijden verwachten wij dat hij netjes buiten de lijnen blijft.

Inmiddels zijn we, inclusief deze uitwedstrijd tegen RAP, drie wedstrijden ver in het seizoen en ‘de Joker’ zit nog steeds stevig in de borstzak. Waarvoor hulde. De hernieuwde kennismaking met RAP sinds ‘het incident’ zorgde vooraf nog wel voor wat spanning, maar in de wedstrijd was daar weinig van te merken. De eerste tien minuten zorgden voor minder actie en vrolijke gezichten dan een film met Jennifer Aniston: op zich zag het er allemaal wel goed uit, maar er gebeurde gewoon niks. Marlon presteerde het wel om de snelste wissel van het seizoen op het wedstrijdformulier te krijgen; na nauwelijks vijf minuten moest de man met een gehavende hamstring weer op de bank plaatsnemen. Het kan ook zijn dat de druk van het aanvoerderschap ‘m toch weer te groot werd: stel je voor dat er toch weer een penalty gegeven zou worden, en dat-ie ‘m dan weer zou missen? Nee, dan kun je maar beter gewoon aan de kant gaan zitten. Het zekere voor het onzekere. Zo mocht Winsten, de man die het anno 2010 presteert nog steeds zonder internet te leven en daarbij na vijf seizoenen bij AMVJ nog steeds geen spelerspas heeft geregeld, dan toch plaatsnemen in het centrum van de defensie. Dat centrum zat daarna redelijk goed op slot, wat overigens ook gold voor de verdediging aan de andere kant van het veld. Weinig kansen over en weer, een spaarzame actie hier en daar, maar geen echt goed uitgespeelde aanvallen. De grensrechter had daarnaast waarschijnlijk een passe-partout aangeschaft voor Ajax’ Champions League-wedstrijden, want hij zwaaide een paar keer zo fanatiek met z’n vlaggetje dat ik ‘m zo op de tribunes in de Arena zag zitten, lekker meeneuriënd met Andre Rieu.

Aan het begin van de tweede helft had RAP wat moeite onze positiewisselingen op te vangen en net als de FBI in hun jacht naar Osama bin Laden liepen onze buurtjes achter de feiten aan en wisten ze even niet meer waar ze het zoeken moesten. De voor Ben ingevallen Erwin terroriseerde de RAP-verdediging met z’n gebeuk en geram, wat ‘m later in de wedstrijd nog een (eervolle) vermelding voor ‘de Elleboog van de Week’ opleverde. Ook Olaf kon profiteren van het fanatieke storen; als een echte scherpschutter schoot hij een afgeslagen bal met dodelijke precisie vanaf zo’n twintig meter in het uiterste verre hoekje. Niet veel later werd Jeff op het middenveld getorpedeerd door een late tackle, maar niet voordat hij de opgekomen toekomstige burgemeester van Bussum, schrijver van de op handen zijnde beststeller “Leven in Amsterdam, wonen in het Gooi: de trein is mijn beste vriend”, Spoque Diddy dus, bediende met een fijn puntertje. Het stekertje werd op waarde geschat door de doorgaans niet al te koele afmaker, de dit keer geëtaleerde rust belooft echter veel voor het restant van dit seizoen en betekende in dit specifieke geval de definitieve doodsteek: 0-2.

Het einde van de wedstrijd werd onverwachts nog even het podium van de AMVJ-verdediging: Winsten haalde met een omhaal zowel de bal als het gezicht van de ingevallen RAP-spits van de doellijn weg, zich daarmee revancherend voor de nimmer vergeten narigheidjes van deze nummer negen twee jaar geleden. De wraak werd nog veel zoeter toen de scheids besloot Stevie Wonder te imiteren en RAP een penalty te geven voor onzichtbaar duwen dan wel vasthouden; de meest onterecht gegeven penalty ooit (ooit!) werd vervolgens op fantastische wijze door onze keeper Michel gestopt, wat Winsten de gelegenheid bood de terugstuiterende bal daarna nog met een originele Bon Bon Bloc(k)tackle via de instormende spits over de lat te sliden. Gerechtigheid.

Een knappe overwinning die na afloop uiteraard weer voor de nodige praatjes en nabesprekingen zorgde. Zo kan het gebeuren dat je tijdens de wedstrijd even het veld af wil lopen voor een blessurebehandeling, maar dat moet je dan wel even netjes bij de scheids melden natuurlijk. Voor Frank gelden dat soort regeltjes echter niet, zijn onderbouwing van dat standpunt was even simpel als prachtig verwoord: “Ja maar gozertje, ik had toch pijn”. Genieten (en een gele kaart). Daarnaast mag Ollie nooit meer iets zeggen over mensen die “altijd maar weer” hun spullen in de kleedkamer laten liggen na de wedstrijd; zijn jackie met nummer 13 hing als enige nog aan de muur toen ik de kleedkamerdeur achter me wilde dichttrekken. Dat ik vervolgens de titel “Dick of the Day” kreeg toegespeeld omdat ik zonder ook maar een vinger uit te steken die belachelijke penalty veroorzaakt zou hebben, nam ik dan maar even voor lief. Als dat het ergste is wat er op zaterdagmiddag gebeurt, dan ga je namelijk gewoon heel erg lekker met z’n allen. Sowieso lekkerder dan jij, dat weet ik zeker.