Slecht gaan

AMVJ 4 – Swift 5 (1-1), zaterdag 25 september 2010

Met de smaak van de overheerlijke 0-2 uitoverwinning op onze buurtjes (RAP) nog op de tong traden we zaterdagmiddag aan voor de tweede thuiswedstrijd van het seizoen. Waar de eerste met 2-2 gelijk werd gespeeld tegen het Mijdrechtse debatclubje Argon, moest deze tweede pot gewonnen worden van de vertegenwoordigers van het Amsterdam-Zuidse Olympiaplein: Swift. Een club die ons doorgaans wel ligt en waar over het algemeen geen onaardige voetballers rondlopen.

Zo kwam ik bij de aftrap opeens een oud-studiegenootje uit Utrecht van me tegen waar ik in de zaal nog menig mooi potje winnend mee heb afgesloten. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, met spelers van dit kaliber bij de tegenstander zou het weleens een lastige zaterdag kunnen worden, dacht ik bij mezelf. Een pot waarin net dat ene kansje het verschil kan maken.

Dat ene kansje leek zich in eerste instantie na niet al te lange tijd al aan te dienen. Een lekker stekertje van ondergetekende zette de immer driftige en watervlugge Bassie vrij voor het van een aardige postuur voorziene en goed geposteerde keepertje, die met een goeie redding de onvermijdelijke openingstreffer van AMVJ-zijde voorlopig wist te voorkomen. Diezelfde Bas presteerde het om na een lekker één-tweetje, wederom met ondergetekende, ook nog op de lat te schieten. Alle “drie-keer-is-scheepsrecht” tekstjes werden vervolgens tevoorschijn gehaald en op het notitieblok gekalkt, de 1-0 moest nu toch zeker vallen als Suárez in de zestienmeter.

De notities waren niet voor niets. Ben besloot het hoogste aantal rondgespeelde ballen in de gehele wedstrijd teniet te doen door de bal uiteindelijk toch maar naar voren te rammen. De diep lopende Reintje leek gestuit te worden door twee verdedigers, maar op de één of andere manier caramboleerde de bal op een wijze waar zelfs Dick Jaspers nog een puntje aan kan zuigen zo voor z’n linkerpantoffeltje, en de uitgeslapen nieuwbakken nummer negen – maar spelend met nummertje vier – schatte het op een presenteerblaadje aangeboden buitenkansje op waarde en tekende zonder aarzelen met een lekkere knal de in ieders boekje al aangekondigde 1-0 aan.

Met deze stand werd ook de rust gehaald, en dan met name met de nadruk op ‘gehaald’. Aan het einde van de eerste helft leek het beste er namelijk al een beetje vanaf, een vermoeden dat in de tweede helft helaas bevestigd werd. De slag op het middenveld werd verloren en Swift schoof met steeds meer mensen door naar voren, waardoor de druk op de verdediging zodanig toenam dat een tegentreffer ondanks alle goede bedoelingen en pogingen tot afstoppen toch in de lucht bleef hangen – een beetje als een met tegenzin uit het vliegtuig geduwde parachutespringer dus.

Een mooi uitgevoerde Schwalbe, die ongetwijfeld voor kilometers lang applaus van Luis Suárez zorgt mocht de man deze uitvoering ooit nog op DVD terugzien, leek de gelijkmaker al te betekenen, maar de scheids besloot de bal – al dan niet terecht – niet op de stip te leggen. Een slippertje van Ben zorgde ervoor dat Swift niet veel later toch op 1-1 kwam. Een verdiende gelijkmaker, gezien het werkelijk abominabele spel van AMVJ in de tweede helft. Ook daarna bleef Swift de betere ploeg, op zoek naar dat ene kansje om de overwinning stiekem mee te nemen richting Amsterdam-Zuid. Op basis van de goede eerste helft van AMVJ was dat echter te veel van het goede geweest, de 1-1 eindstand was daarom een prima afspiegeling van de wedstrijd.

Volgende week is Weesp aan de beurt, een club die ons meer dan bekend is. Niet alleen omdat we vorig jaar al bij ze in de competitie zaten, maar ook omdat ik er vorig jaar mijn pols brak – in een wedstrijd die we overigens wel met 2-4 wonnen. Op voorhand teken ik daar alvast voor. Die uitslag dan, die breuk laat ik liever achterwege.