Oh zo Duits

AMVJ 4 – Argon 3 (2-2), zaterdag 11 september 2010

Na een meer dan enerverend weekje Berlijn begin augustus was het dan eindelijk weer eens tijd om in teamverband in het weekend te knallen, en dan doel ik dus niet op die gelijknamige gruwelijke club op Alexanderplatz waar we zomers tot zeven uur ’s ochtends de bar overeind stonden te houden met z’n allen. Supergeilklasse, zouden ze in Duitsland zeggen.

De club heette afgelopen zaterdag namelijk gewoon weer AMVJ en de tegenstander Argon in plaats van FC Kater, maar ook hier stond iedereen gewoon weer in de rij, trappelend van ongeduld, klaar om los te gaan op zo’n 7500 vierkante meter. De gin-tonics en wodka-cranberry’s werden weer ingeruild voor AA’tjes en Aquarius, de party pants maakten plaats voor hagelwitte broekjes en de bordeelsluipertjes moesten hun plaats afstaan aan kangoeroelederen voetbalschoenen.

Eigenlijk had iedereen z’n feestkledij vorige week al omgeruild voor een wat sportievere variant, ware het niet dat het tweede van Arsenal tijdens de vrijdagmiddagborrel met het zweet tussen de billen afbelde omdat ze te weinig man hadden. Zo werd onze rentree dus een weekje uitgesteld, al kregen we de drie puntjes op papier toch toebedeeld (7-0), waarbij overigens aangetekend mag worden dat er nog zonder een wedstrijd te spelen toch alweer zeven golazo’s naast Jan-Matthijs’ naam prijken, met zeven assists van ex-aanvoerder Ollieayoun.

Ex-aanvoerder ja, aangezien we in Berlijn in een vlaag van verstandsverbijstering onze ‘super’ pinda Marlon tot leider van ons al op zeer jonge leeftijd volgevreten vedettenteampje gekroond hebben. Of dat een goede beslissing is geweest, zouden we eigenlijk even aan de man zelf moeten vragen. Zo’n band brengt toch een bepaalde druk met zich mee, en niet iedereen kan die druk even goed aan.

Wat dat betreft leek het alsof iedereen tijdens de eerste vijf minuten een aanvoerdersband om had, met twee keer balverlies op eigen helft binnen anderhalve minuut en een geëtaleerd onvermogen de bal meer dan drie keer naar een teamgenoot over te kunnen spelen. Een vrije trap Duitser dan een kilometers lang Berlin Beer Festival op de Karl Marx Allee zorgde voor de ommekeer; terwijl het cement in de muur nog niet eens droog was schoot Marlon de bal achteloos naast de bij de paal geparkeerde keeper.

Wonder boven wonder werd er niet eens geprotesteerd door de ‘vedettes’ van Argon, die met z’n allen zoveel te lullen hadden dat je je afvroeg of je nou tegen een debatclubje of een voetbalteam aan het ballen was. Sowieso is het altijd wonderlijk om te zien dat een elftal elke door hen begane overtreding afdoet als ‘niets aan de hand’ maar moord en brand schreeuwt bij elke (vermeende) op hen begane overtreding. Zelfkennis is het hoogste goed, heb ik ooit eens iemand horen zeggen.

Helaas stond het bij de rust toch 1-1. Reintje ging jammer genoeg weer eens door z’n Van Basten-enkeltje en Ollie waande zich als centrumverdediger even op een onbewoond eiland en verzuimde zo de bal buiten te rammen. Balverlies en een even snel als keurig uitgevoerde tegenaanval zorgde voor de gelijkmaker.

Na de rust leek het beste er wel vanaf bij de mannen uit Mijdrecht, maar ook AMVJ kon voorin niet echt potten breken. Een dood spelmoment zorgde voor een nieuwe voorsprong: een afgeslagen corner van Olaf werd door diezelfde Olaf met veel overtuiging op z’n nieuwe zwart-gele rechterpantoffeltje genomen en één van Argons overijverige verdedigers zorgde ervoor dat de bal uiteindelijk het net vond. Op min of meer soortgelijke wijze werd er echter binnen no-time wederom gelijkgemaakt: een weggebokste corner verdween vanaf rand zestien in het uiterste hoekje: 2-2.

Een oliedomme overtreding van Argonzijde aan het eind van de wedstrijd had de ultieme beloning kunnen zijn, ware het niet dat Marlon de druk dus eventjes niet meer aankon en van mogelijke Man of the Match uiteindelijk als Dick of the Day de boeken inging door de penalty povertjes in te schieten. Het rollertje verdween tergend langzaam naast het doel, de niet al te mobiel ogende goalie hoefde niet eens een stap te zetten. Pijnlijk. Een late onvervalst Duitse 3-2 overwinning werd het dus helaas niet. Scheisse, zouden ze in Duitsland zeggen.