Pak krijgen

Ouderkerk 2 - AMVJ 4 (6-3) - za 20 februari 2010

Nadat de competitie twee weken geleden officieel weer was begonnen met een (verloren) wedstrijd tegen DVVA (2-0), waren we vorige week gewoon weer vrij. Zo bouw je meteen een lekker ritme op natuurlijk. Genieten. Not. Ook dit weekend leek het er weer verdacht veel op dat er niet gevoetbald zou worden. Heel verdacht. Ze hadden bij wijze van spreken al bivakmutsen op, die wedstrijdjes. Verscheidene districten waren er vrijdag al uitgegooid door de KNVB – maar West I kreeg geen kruisje op teletekstpagina 603. En ook zaterdagochtend niet. Dus waren er weer meerdere mensen (on)aangenaam verrast toen bleek dat we gewoon tegen Ouderkerk konden aantreden. Voortaan gewoon mij bellen Erwin, mijn weertechnisch inschattingsvermogen is deze jaargang vooralsnog impeccable. Ik denk serieus na over een studie meteorologie. Daarover later meer. Of niet. Maar goed. Er kon gewoon lekker gebald worden want sinds dit seizoen ligt er op het complex aan de Wethouder Koolhaasweg namelijk een kunstgrasveld, spiksplinternieuw en zo groen als een biljartlaken – maar dan zonder gaten in de hoeken van het veld.

Desondanks waren er genoeg gaten te bespeuren tijdens de wedstrijd, en dan met name in de verdediging van AMVJ (no homo). We waren koud tien minuten onderweg of het stond al 2-0 voor de thuisploeg. Geweldig begin, genieten. Een lekkere vrije trap in de rechterwinkelhaak van de voet van gelegenheidsaanvoerder Jan-Matthijs bracht de spanning wat terug, maar voor rust werd het door opnieuw fan-tas-tisch uitverdedigend werk van onze zijde alsnog 3-1. Kijk, als je die eerste tien minuten niet meetelt dan sta je bij rust natuurlijk eigenlijk gewoon 1-1. Hell, op die manier hebben we zelfs gewoon een 0-1 voorsprong weggegeven vlak voor rust. Sterker nog, als je de hele competitie zo bekijkt, dan draaien we eigenlijk gewoon keihard mee om het kampioenschap. Goeie dingen.

De tweede helft dan. Bij Ouderkerk kwam de Afrikaanse versie van Dennis Rommedahl binnen de lijnen; supersnel en nul (met de nadruk op NUL) overzicht. De man leek zo nu en dan voor gevaar te zorgen maar liep dan, geheel op z’n Dennis’, de bal gewoon lekker over de achterlijn. Gouden pik (no homo). De spits van Ouderkerk, een wat getintere kopie van Peter Crouch maar dan met gematigd Carlos Valderrama kapsel, bleef daarentegen ook de tweede vijfenveertig minuten onverminderd gevaarlijk. Nadat Jeff uit de rebound van een schot van Jan-Matthijs de 3-2 op het bord had binnengetikt, kwam de lange bonestaak één op één te staan met keepert (stam plus t) Tomme en na een perfecte imitatie van Suárez (ja, ik haat, sue me!) werd het via een penalty weer 4-2.

AMVJ bleef gewoon lekker ballen (no homo) en na een kleine tien minuten vond Jan-Matthijs met een listig steekballetje kersverse aanwinst Erwin van Woudenberg, a.k.a. Errie van Woudenbeezy – onthoud die naam – en de man deed z’n naam (die andere, Erradinho a.k.a. De Afmaker) gewoon lekker eer aan en prikte de 4-3 op het bord, routineus alsof-ie dagelijks de Spits uithangt, eh uitdeelt, op het perron van Amsterdam Zuid. Gewoon lekker.

Na de 4-3 was het wat mij betreft eigenlijk wel klaar met de tegengoals, maar goed met 21 andere gasten op het veld en een eigenwijze scheids met de wedstrijdvisie ‘ik zie het altijd beter dan de grens dus als er gevlagd wordt dan fluit ik niet en weet je wat, als er wel gevlagd wordt dan fluit ik lekker gewoon óók niet’ liep het helaas net even anders, een beetje zoals Lucille Werner dus.

Dus na een niet al te formidabele voorzet richting ons doel dacht Jeff ‘laat ik ook nog effe een assistje meepakken en de spits gewoon z’n vierde doelpunt van de middag schenken’ – en zo stond het tien minuten voor tijd weer 5-3. De 6-3 was er vervolgens een in het rijtje ‘formaliteiten’, de helft van het team stond met z’n gedachten alweer helicopterend onder de douche als je ’t mij vraagt. Is ook belangrijk natuurlijk, maar goed dat doelsaldo keldert nu natuurlijk weer lekker richting het ondergrondse.

Anywho, we moeten gewoon weer effe gaan trainen, dus AMVJ: ik bestel bij dezen één normaal kunstgrasveld. Kost vijf ton, maar hey – dan heb je ook wat. Niet miepen, lekker wiepen. Ik wil ook nog even een shout-out geven aan Bas en Olaf, a.k.a. De KankerPitjes (onthoud die naam), ze deden hun naam (die andere, De Blowende Haters) weer onverminderd eer aan en ik hoop zo dat we het ooit nog tot de Veteranen schoppen en dat jullie dan nog steeds de scheids onder de zoden schelden. En dan na de wedstrijd gewoon weer liggen op die bank, blowen. En haten. LOBI!